Hulyo 22, 2026

Ebanghelyo: Juan 20:1-2, 11-18
Ngayon, pagkatapos ng Araw ng Pahinga, habang madilim pa, maagang pumunta sa libingan si Maria Magdalena, nang makita niyang tanggal ang bato mula sa libingan, patakbo siyang pumunta kay Simon Pedro at sa isa pang alagad na mahal ni Jesus. Sinabi niya sa kanila: “May kumuha sa Panginoon mula sa libingan, at hindi namin alam kung saan nila siya inilagay.” Nakatayo namang umiiyak sa labas si Maria sa may libingan. Sa kanyang pag-iyak, yumuko siyang nakatanaw sa libingan. At may napansin siyang dalawang anghel na nakaputi na nakaupo, isa sa may ulunan at isa sa may paanan ng pinaglagyan sa katawan ni Jesus. Sinabi sa kanya ng mga iyon: “Ale, bakit ka umiiyak?” Sinabi niya sa kanila: “May kumuha sa Panginoon ko, at hindi ko alam kung saan siya inilagay.” Pagkasabi niya nito, tumalikod siya at napansin niya si Jesus na nakatayo pero hindi niya nakilalang si Jesus iyon. Sinabi sa kanya ni Jesus: “Ale, bakit ka umiiyak? Sino’ng hinahanap mo?” Sa pagaakala niyang iyon ang hardinero, sinabi niya sa kanya: “Ginoo, kung kayo ang nagdala sa kanya, sabihin n’yo sa akin kung saan n’yo siya inilagay at kukunin ko siya.” Sinabi sa kanya ni Jesus: “Maria!” Pagkaharap niya’y sinabi niya sa kanya sa Aramaiko: “Rabbouni!” (na ibig sabihi’y Guro). Sinabi sa kanya ni Jesus: “Huwag kang humawak sa akin sapagkat hindi pa ako nakaaakyat sa Ama. Puntahan mo ang mga kapatid ko at sabihin sa kanila: ‘Paakyat ako sa Ama ko at Ama ninyo, sa Diyos ko at Diyos ninyo.’” Pumunta si Maria Magdalena na ibinabalita sa mga alagad: “Nakita ko ang Panginoon.” At sinabi niya ang mga sinabi sa kanya.”

Pagninilay

Ang kwento ni Maria Magdalena ay naglalarawan ng isang malalim na karanasan ng pananampalataya at pagkilala sa Panginoong muling nabuhay. Sa kanyang pag-iyak sa labas ng libingan, pinapakita ang tapat na pagmamahal ni Maria kay Jesus. Sa kabila ng kanyang kalungkutan at kawalang-katiyakan, siya ay nanatiling nananalig, naghahanap, at umaasa. Ang kanyang karanasan ay simbolo rin ng bawat Kristiyanong naglalakbay sa gitna ng kawalan ng kasiguruhan, hinahanap si Jesus sa mga panahon ng kadiliman at kalungkutan. Hindi agad nakilala ni Maria si Jesus noong una; tila ipinapakita nito kung paano minsan, ang presensya ng Diyos ay maaaring hindi agad natin matanaw sa ating mga pinagdaraanan. Gayunpaman, nang tawagin ni Jesus ang pangalan ni Maria, dito niya tunay na nakilala ang kanyang Panginoon. Ang pagkatawag sa kanyang pangalan ay nagpakita ng personal na ugnayan ng Diyos sa bawat isa sa atin—isang Diyos na kilala tayo ng lubos, na tinatawag tayo sa pangalan sa gitna ng ating mga pakikibaka. Bilang unang saksi ng muling pagkabuhay, ipinapakita ni Maria Magdalena na ang tunay na pananampalataya ay nagmumula sa pagkilala kay Jesus sa ating mga personal na karanasan, at sa pagtanggap ng Kanyang tawag upang ipahayag ang Mabuting Balita sa iba.

© Copyright Pang Araw-araw 2026