Ebanghelyo: Mateo 20:1-16a
Tungkol sa nangyayari sa kaharian ng Langit ang kuwentong ito. Maagang lumabas ang isang may-ari para umupa ng mga manggagawa sa ubasan. Nakipagkasundo siya na tatanggap ang mga manggagawa ng isang baryang pilak isang araw, at pinapunta na niya sila sa ubasan. Lumabas din siya nang mag-iikasiyam ng umaga at nakita niya ang ibang mga nakatayo sa plasa na walang ginagawa. Kaya sinabi niya sa kanila: ‘Pumunta rin kayo sa aking ubasan at bibigyan ko kayo ng nararapat.’ At pumunta sila. Muli siyang lumabas kinatanghalian at nang mag-iikatlo ng hapon at gayundin ang ginawa niya. Lumabas din siya sa huling oras ng paggawa at nakita niya ang iba pang nakatayo lamang. Kaya sinabi niya sa kanila: ‘Bakit kayo nakatayo lang at maghapong walang ginagawa?’ Sumagot sila: ‘Dahil walang umupa sa amin.’ Sinabi niya: ‘Pumunta kayo at magtrabaho sa aking ubasan.’ Paglubog ng araw, sinabi ng may-ari ng ubasan sa kanyang tagapamahala: ‘Tawagin ang mga manggagawa at bayaran sila, mula sa huli hanggang sa una.’ Kaya lumapit ang mga dumating sa huling oras at binigyan sila ng tig-isang denaryo (isang baryang pilak). Nang lumapit naman ang mga nauna, akala nila’y tatanggap sila ng higit pa. Ngunit tumanggap din sila ng tig-isang denaryo. Kaya pagkatanggap nila nito, nagsimula silang magreklamo sa may-ari. Ang sabi nila: ‘Isang oras lamang ang trabaho ng mga huling ito, at ipinapantay mo sila ngayon sa amin na maghapong nagtrabaho sa init ng araw.’ Kaya sinagot ng may-ari ang isa sa kanila: ‘Kaibigan, hindi ko kinukuha ang sa iyo. Di ba’t nagkasundo tayo sa isang denaryo isang araw? Kaya tanggapin mo ang sa iyo at umalis ka na. Gusto ko ring bigyan ang nahuli gaya ng ibinigay ko sa iyo. Wala ba akong karapatang gawin ang gusto ko sa pera ko? Bakit ka naiinggit dahil maawain ako?’ Kaya mauuna nga ang huli, at mahuhuli ang una.”
Pagninilay
Ang talinhaga ng mga manggagawa sa ubasan sa Mateo 20:1-16a ay nagbibigay ng mahalagang aral tungkol sa pagkakapantay-pantay sa harap ng Diyos at ang Kaniyang kagandahang-loob. Sa ating lipunan, madalas nating iniisip na ang karapatan at gantimpala ay dapat nakabatay sa haba ng oras o hirap ng ating ginagawa. Subalit, ipinapakita na ang kaharian ng Diyos ay hindi nakabase sa ating mga pamantayan ng katarungan kundi sa Kaniyang wagas na biyaya. Madalas tayong mahulog sa pagkukumpara ng ating sarili sa iba—ang dami ng nagawa natin para sa Diyos, o kung gaano karami ang “pagpapala” na tinatanggap natin. Tulad ng mga unang manggagawa, maaari tayong magtanim ng sama ng loob kapag iniisip nating mas karapat-dapat tayo kaysa sa iba. Ngunit, ang Diyos ay mapagbigay at bukas-palad, ibinibigay ang Kaniyang pagibig at awa ayon sa Kaniyang kalooban, hindi ayon sa ating pananaw ng “karapatan.” Ang hamon sa atin ay ang pagtanggap na ang biyaya ng Diyos ay para sa lahat— maging sa mga tinatawag na sa huli. Hindi tayo dapat maghinanakit sa kabutihan ng Diyos sa iba, bagkus ay dapat tayong matutong magpasalamat sa biyayang natanggap, gaano man ito kaliit o kalaki sa ating palagay. Sa huli, ang lahat ng natatanggap natin ay dahil sa walang hanggang pagmamahal at habag ng Diyos, hindi dahil sa ating kakayahan o haba ng serbisyo.
© Copyright Pang Araw-araw 2026
2014 Copyright. Claretian Communications Foundation Inc
